Küçük çiçekler ve kısa otların bolca bulunduğu bir tarladaydım, yani sanırım. Yavaşça yere eğilip dokundum mavi olanlardan birine. Yumuşak sayılabilecek dokusu yeterince memnun etti. Koparmak için parmaklarımı yönlendirdim, ama bunun onuda intikam almaya iteceğini bilemezdim. Evet kopardığım çiçek ya da çiçekler de dahil hayatıma girmiş herkesi burada görüyor, varlıklarını fazlasıyla hissediyor, hissettiriliyordum.
Artık bitkin düşmüş zihnimle birlikte sırayla benden intikam almak için gelmiş, fazlasıyla kalın ve dikenli olan bir sopayı, alması gereken intikamın karşılığı kadar fazla olacak şekilde bana zarar vermek için kullanıyordu. Gerek ayaklarıma gerek bacaklarıma ya da karnıma, omuzlarıma vb kafam hariç çoğu yerime şiddet uyguluyorlardı. Ara sıra ağzımdan çıkan kustuğum kan dışında sesimi çıkarmıyordum.
Daha sonra ayağa kaldırıp bir iple ellerimi ve ayaklarımı bağladılar. Yavaşça başta sonu görünmeyen bir çukurun önüne götürüp en sevdiğim insanı itmemi, sonra kendim atlamamı istediler. Bunu yapamayacağımı bile bile, bir insanı özellikle de en sevdiğim insanı. Karşıma önce en yakın arkadaşım çıktı, sonra o gitti, annem çıktı, sonra o da gitti ,sonra da babam ve en sonunda kendim, bilmem bilir misiniz kendinizi kanlı canlı karşınızda görmek nasıl birşey, daha sonra etraftan gelen tonlarca yargılayıcı söz, belki ayıplama, belki nefret ifadeleri. Ama en çok can yakansa en sevdiklerinizin huzurlu iç çekeişleri. Bu olayda kaybeden sadece benim, bu şimdi sonunu görebildiğim ama daha sadece bakarken bile gözlerimin acıdığı dikenli dibe, önce kendimi atacağım ve sonra kendim atlayacağım. Hah, ne kadar acınası. Keşke direk kalbime ya da beynime girse de acı hissetmesem. Ama düşük bir ihtimal, her halükarda canım acıyacak. Ne fark eder. Hızlıca ittim kendimi, bir şeyler koptu içimden, düşerken gözlerimin içine bakan kendimi görmek... Bana acıyarak bakan kendim. Kendimde bile hakkım varmış gibi, ama hiç acımadan, bir şekilde hızlıca ittim. Şimdi göğüs, karın ve bacaklarımda o uzun dikenler; gözlerim, gözlerimde ve hala acıyor bana, kimseye kızmıyorum, kendim ettim kendim buldum diyemem, kimse kusura bakmasın, birine hoş olmayan bir şekilde davranıyorsam haketmiştir. Ama o kadar da koymadı, eninde sonunda ne de olsa şuan kimseden bir şey beklemiyorum, en sevdiğim kişi bile kendimken böyle birşey beklemeniz normal. Ben, sakin bir hayatım olduğunu düşünürken, başkalarına bu kadar hakkım ne zaman geçmiş merak ediyorum sadece, sırf üzülmesin diye bir çok şeyi söylemediğim insanlar var, ama onlar bile demin başımda bana eziyet edenler. Biraz anlamlandıramıyorum. Ama uzatmaya gerek yok, söyleyecek sözüm, konuşacak bir şeyim kalmadı, birazdan kendimi kenimin yanına bırakacağım. Hoşçakal.
