Annemin çığlığı ile Julian ve ben babamın çalışma odasına gittik ve hiç beklemediğimiz bir görüntü ile karşılaştık. Babam yerde kanlar içinde yatıyordu. Boğazı kesilmişti ve koluna "Vem gjorde det" yazılmıştı yani "kim yaptı" . El yazısı çok kötüydü. Ayrıca bu kadar güvenli bir eve kim girebilmişti ki. Yoksa evden biri miydi.
Dur bir dakika. Şuan bunları düşündüğüme inanamıyordum. Babam karşımda kanlar içinde yatıyordu. Annemin sesi çığlım atıp yardım istemekten kısılmıştı. Julian ve ben öylece kala kalmıştık. Julian da benim gibi kim oöduğunu düşünüyor gibiydi ve ldaya bakıyordu. Babam odasını herkesten gizlediği için güvenlik kamerası yoktu. Katil de bunu biliyor gibiydi ki babamı burada yakalamıştı.
Çok geçmeden polis ve ambulans sirenleri duyulmaya başladı. Paramedikler babamı ceset torbasının içine koyup götürüyordu, bazılarıysa annemi sakinleştirmeye çalışıyordu. Annem ağlamaktan çökmüştü, aralatı ne kadar gergin oksa da birbirlerini çok seviyorlardı. Babam anneme her zaman değer vermişti veya biz öyle sanıyorduk.
Polisin sesi ile düşüncelerimden sıyrıldım.
"Sizi sorgu için karakola götürmemiz lazım." diyordu.
Zorluk çıkartmadan karakoka gittik. Ben olay sırasında Julian ile odasında oyun oynuyordum. Aslında başını şişiriyordum.
Polise ifade verdikten sonra eve gitmek istedik ancak polisler bunun şuan mümkün olmayacağını ve bizim başka bir yere gitmemiz gerektiğini söyledi. Bunun annem için daha iyi olacağını biliyordum ancak nereye gidebilirdik ki. Anneannemler çok önceden ölmüştü. Babaannemler de bizi kabul etmiyordu. Yani kimsemiz yoktu. Otele yetevek paramız da yanımızda değildi. Ben gidip polilerden rica ettim ve eve gidip cüzdanımı almak için iizn aldım. Yanımda bir polis vardı.
Eve gittiğimde bu cinayet ile genç bir kızın ilgilendiğini gördüm. Bunu yapabilecek mi diye düşündüm. Sonra buraya ne için deldiğimi hatırladım ve bir kaç önemli eşyalarımızı, araba anahtarımı ve cüzdanımı alıp evi terk ettim. Hızlıca annemlerin yanına gittim ve onları da alıp lüks bir otele gittim. Annem daha da sakinleşmiş gibiydi ancak babamın ismini sayıklayıp duruyordu. Julian hâlâ olayın şokundaydı. Bense şoku atlatıp şimdi ne yapacağımızı düşünmeye başladım. Şimdi ne olacaktı. Katil evde rahatlıkla gezebildiğine göre içimizden biriydi. Ya şimdi anneme zarar verirse. Sırada kim vardı?
Bu düşüncelere o kadar dalmış olmalıyım ki kardeşimin dokunuşuyla irkildim. Düşünceli bir şekilde bana bakıyordu.
"Abla iyi misin? Biraz dinlensen iyi olacak, annem de uyudu." diyordu.
Ancak bakışlarında korku vardı. O da benim gibi mi düşünüyordu? Anneme bir şey olmasından korkuyordu.
Kendimi tutamadım ve ağlamaya başladım. Julian çok şaşırmıştı, beni yıllar sonra ilk defa ağlarken görmüş olabilirdi. Ne yapacağını bilemez bir şekilde beni sakinleştirmeye çalıştı.
Yorgunluktan uyuya kalmış olmalıyım ki kendimi yatakta buldum. Saate baktığımda 14.56 olmuştu. Odadan çıktığımda Julian annemin başındaki kanepede uyuyordu. Ben tam odadan çıkarken annem seslendi.
"Razel? Nereye gidiyorsun?"
"Lobiye iniyorum anne, odaya yrmek söyleyeceğim. Sabahtan beri bir şey yemedin. Sonra biraz hava alıp geleceğim."
"Tamam kızım dikkat et." dedi yorgun bir gülümseme ile.
Ben de ona gülümseyerek odadan çıktım. Lobiye indiğimde kimse yoktu. Biraz oturup bekledim ve bir süre sonra birilerinin geldiğini gördüm. Ve oda numarasını söyleyip 2 kişilik et ve çorba istedim. Sonrasında da kendimi zar zor dışarı attım. Yakınlardaki bir parka gittim ve bir banka oturdum.
Yaklaşık bir saat sonra evde gördüğüm polis yanıma geldi.
"Razel Rossi siz misiniz?" diye sordu
"Benim, bir sorun mu var?" dedim korku içinde
"Sakin olun Razel Hanım. Evinizde gizli bir oda bulduk. Siizn bunlad haberiniz var mıydı?" diye sordu.
"Gizli bir oda mı? Bizim evde, nerede?" dedim şaşkınlıkla.
"Bodrum katında gizli bir oda bulduk. İçinde babanızın etki defterleri ve kasetleri var. Belki bilmek istersiniz diye düşğndük." dedi ve selam verip gitti.
Daha babmın ölümünü atlatamamışken bir de babamın bizden sakladığı bir gizli odasının olduğunu öğrendim. Bunu anneme veya Julian'a söyleyemzdim. Ne yapacaktım ben bunlar da ne oluyordu? Niye babam seçilmişti, kime bulaşmıştı? Bu ona işinden dolayı gelen bir sorunsa Julian'ı durdurmak zorundaydım çünkü o da babam gibi bir avukat olmak istiyordu.
Hayır buna izin veremem. Kardeşimin bu tür işlere bulaşmasına göz yumamam. Onu durdurmalıyım, ama nasıl?
Ben bunları düşünürken saat 17.29 olmuştu. Aceleyle otele gittim. Annem beni merak etmiş olmalı. Koşarak odaya çıktım ve tam da tahmin ettiğim gibi annem korkuyla Julian'a bağrıyor ve odanın içinde turluyordu. Kapıda beni görünce hemen yanıma koşup bana sarıldı ve kızmaya başladı.
"Hani çok durmayacaktın! Başına bir şey geldi sandık. Nerlerdeydin sen." diye kızarken Julian araya girdi.
"Anne biraz sakin ol hepimiz üzgünüz. Böyle yaparak onu daha da üzme." dedi.
Annem Julian'ı haklı bulmuş olmalı ki sakince yerine oturdu.
Bir süre sessiz kaldıktan sonra ben sessizliği bozdum.
"Yeni bir ev arıyorum, otelde kalamayız. Ama o eve de dönemeyiz. Hiç güvenli değil." dedim.
Julian'da beni onayladı ve annemden cevap bekledik. Annem de onaylayınca hemen ev arayışına başladık. Çok lüks bir yer olmasından ziyade daha küçük sığabileceğimiz ve çok dikkat çekmeyen bir yer arıyorduk.
Uzun bir arayışın sonunda Julian bir ev bulduğunu söyledi ve görmeye gitti.
Geri geldiğinde saat geç olmuştu ve annem uyuyordu, bense onu bekliyordum. Yarın evin temizleneceğini ve sonrasında geçebileceğimizi söyledi. Yani eve geçememiz nereden baksak 3 günü bulacaktı çünlü eve birkaç temel eşya almamız lazımdı.
Gece zor da olsa uyuduk ve sabah kalktığımda oda servisinin kahvaltıyı getirdiğini gördüm. Babam olmadan kahvaltı yaptıktan sonra Julian biraz hava almaya çıkacağını söyledi. Ben de onunla gitmek istedim ama biraz yalnız kalmasının kendisi için daha iyi olacağını söyledi. Kararına saygı duydum ve zorlamafım ancak aklım hâlâ ondaydı. Ya başına bir ley gelseydi. Ama o kenfini koruyabilirdi, değil mi?
Biraz zaman geötikten sonra annem yanııma geldi ve dışarı çıkmak istediğini söyledi. Onaylayıp annemi dğn gittiğim oarka götürdüm.
Annrm burayı çok sevdi. Oynatan çocukları ve ailelerini izliyordu. Gözkeri dolmaya başlamıştı, sanırım babamı hatırladı. Bu bizim için gerçekten çok zordu. Kameraların bozuk olduğu bir zaman da zorlama olmadan bu cinayetin işlenmesi evden biri oldupunu gösteriyordu. Ama neden? Babam kimlere bukaltı da başına bu geldi?
Annem bana sesleniyordu. Anneme döndüm. Artık odaya gitmek istediğini söyledi. Tam anneni götürürken gözüm birine takıldı.
Julian. Elinde sigara ile. Ama Julian sigara içmez hatta nefret ederdi. O da bebi görmüş olmalı ki hemen sigarasını arkasına sakladı.
Ben annemin onu görmesini engelleyerek onu odaya bıraktım ve hemen Julian'ın yanına gittim.
Korku ile bana bakıyordu. Çünkü küçüklüğünden beri ona bunların kmtü olduğunu ve içnemesini söylüyordum. Yanına gittim, ve ona sarıldım.
Sanırım kızmamı bekliyordu çünkü ona sarıldığımda afalkamıştı.
"Zor zamanlar geçirdiğini biliyorum küçük kardeşim, ancak bu şekilde atlatamazsın. Bana anlatmalıydın."
"Biliyorum ancak yapamadım. Sizin için güçlü olnalıyım abla. Ama anlamıyırum sen bunu nasıl yapıyorsun. Bu gerçekten çok zor."
"Küçükken sana ne derdim hatırlıyor musun? 'Bir ley olduğunda bana anlat ben seni korurum.' bu konuda ciddiydim." dedim ve tekrar ona sarıldım.
Küçük karfeşimi ilk defa böyle görmüyordum. Ama uzun zaman sonra böyle görmek beni çok üzdü. Her zaman bir ley okduğunda bana anlatırdı ama bu defa anlatmak istemiyordu çünkü güçlü olmak istiyordu. Aslında öyleydi ama bunu kabullenmiyordu. Küçükken yaşadıklarımız zor şeylerdi ve o hep sakindi.