Ailem ve Karasho hayatını kaybetmişti. Okul hayatım bundan sonra bitmişti. Hem ailesiz hem de beş parasız kalmıştık. Ryujin zaten okul masraflarını karşılayacak kadar zengin değildi. Arabayla çaresizce gidiyorduk. Ardından Tuuna Şehri'nin ormanlık kısmından çıkmıştık ve şehir kısmına girmiştik.
Ryujin: Uhh, tanıdığım birisi var. İsterseniz sizi oraya götüreyim.
Tame: ...
Ryujin: Tamam. Anladım.
Ryujin arabayı sürmeye devam etti. Ardından bir dükkanın önüne çekti. Dükkanın adı ise YuHoptu. Arabadan dışarı çıktık ve etrafa baktık. Ardından Ryujin:
Ryujin: Hadi gelin, YuHop'a giriyoruz.
Ryujin hızlı adımlarla bize kapı açtı. Ablamla beraber içeri girdik. İçeride çok sakin bir şarkı çalıyordu. Nedense bu şarkı bana evimi anımsatıyordu. Sonrasında Ryujin de arkadan girip etrafa baktı. Etraf iki katlı, birazcık genişti ve bir dükkân değil, kütüphaneydi. Saçları omzuna kadar gelen ve uçları beyaz olan bir erkekti. Çerçeveli, oval bir gözlük takıyordu. Bacakları masadaydı, sakin bir şekilde oturuyordu.
Kütüphaneci: Hoş geldiniz!
Ryujin: Hey! Benim, Ryujin. Önemli bir durum var da...
Ryujin hızlıca kütüphanecinin yanına gitti ve onun kulağına fısıldayarak olayları açıkladı. Kütüphaneci bunu duyduğunda gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Ardından hızlıca ayağa kalktı ve direkt masaya basıp masadan atlayarak bizim önümüze geldi.
Yoshita: Bana Yoshita diyebilirsiniz. Tanıştığımıza memnun oldum! İsterseniz size su ikram edeyim.
Tame: Ben... Tame.
Icy: Ben de Icy.
Yoshita bu sırada hızlıca arkadaki sebilden bardağa su doldurmuştu ve bize vermişti. Sonrasında oturmamız için iki tane küçük sandalye getirmişti. Kütüphaneciye şimdiden içim ısınmıştı.
Yoshita: Kalacak yer konusunda bir derdiniz olmasın. Buranın üst katı zaten benim evim sayılır.
Ryujin: Uhm, şey... Bu arada benim okula gitmem gerek.
Icy: Bizi dert etme Ryujin. Bizi buraya getirdiğin için teşekkürler. Biz gelmeyeceğiz.
Ryujin: T-Tamam... Müdüre gelemeyeceğinizi söyleyeceğim.
Diyerek dışarı çıktı. Ryujin çıktıktan sonra büyük bir sessizlik olmuştu. Yoshita ellerini beline getirip bize bakıp şöyle dedi:
Yoshita: Evet çocuklar, isterseniz size kütüphaneyi gezdireyim.
Icy: Olur.
Ablamın bu kadar soğukkanlı olduğunu görmemiştim. Nedense bu garibime gitmişti. Ardından yavaşça kalkıp kütüphaneyi gezmeye başlamıştık. İlk başta arka bahçedeki alanı gezmiştik. Gerçekten geniş bir bahçeye sahipti. Şehirde bir bahçeye sahip olması garipti. Bahçede birkaç eğitim için şeyler vardı; odun benzeri şeyler... Nedenini merak etmiştim fakat sormamıştım.
Sonrasında üst kata çıktık. Odalarımızı falan gördük. Şimdiden buraya alışmıştım. 2. katı gezerken bir masada küçük bir tabloda fotoğraf görmüştüm. Ünlü süper kahraman Kaminari Raiden ile bu kütüphanecinin fotoğrafı vardı. Bu fotoğraf dikkatimi çekmişti.
Tame: Bu fotoğraf...?
Yoshita: Oh, evet! Bu Kaminari Raiden. Süper Kahraman Kulüp eğitmenliğine başladığım ilk zamanlar çekinmiştik bu fotoğrafı.
Tame: Kulüp mü?
Yoshita: Evet, o asıl mesleğim. Kütüphaneciliği can sıkıntısından yapıyorum.
Yavaşça ablama bakmıştım. Bitkin bir şekilde bana bakmıştı. İçimde bir his vardı: Öfke hissi. Bu kaybetme duygusu ve Karasho'ya olan öfkem birleşmişti. Garip bir his olmuştu. Sanki bu, bana gelen bir şansmış gibiydi. Hiç kimsenin böyle durumlar yaşamasını istemiyordum.
Tame: Acaba... Beni de eğitir misiniz?
Yoshita: Huh? Seni mi?
Tame: Bu olduğumuz durumu kimse yaşamasın istiyorum. Annem kahraman olup insanlara yardım etmemizi isterdi. Annemin izinden gitmek istiyorum.
Icy: Kardeşim varsa ben de varım.
Yoshita: Siz çocuklar var ya... Genelde üçlü gruplar hâlinde çalışırız. Bir kişi daha lazım... Ryujin de kahraman olmak istiyordu, takımı yok diye almamıştım. Onun için bahane olmuş oldu.
Tame: Teşekkür ederiz.
Yoshita: Tamam o zaman. Hadi aşağı inip Ryujin'i bekleyelim.
Aşağı indikten sonra Yoshita koltuğuna oturmuştu. Ben de bahçede dolaşıyordum. Ablam ise içeride kitaplara bakıyordu. Ailemi kaybetmem bana büyük travma olmuştu. İçten içe çok üzülüyordum fakat yapacak bir şey yoktu. Ablam gibi güçlü durmaya çalışıyordum. Annemin "kahraman olup insanlara yardım et" demesinden dolayı kahramanlığa doğru yol atmamız nelere yol açacaktı, merak ediyordum.
8. Bölüm Sonu.