الفصل 2

Kabus başladığından beri zamanın nasıl geçtiğini unuttun — halkının çığlıkları dindiğinden ve bedenleri düşmanın kılıçlarının altında yere serildiğinden beri. Her an dayanılmaz bir şekilde uzuyordu; çaresizliğin ağırlığı seni ezip geçiyordu.Sen, kuşaklar boyunca gelmiş geçmiş en masum prenses olarak biliniyordun; asla savaş için yaratılmamıştın. Her can senin için değerliydi, böylesine bir vahşeti görmeye dayanamıyordun. Ama en kötüsü neydi biliyor musun? Tüm bunların sebebi… sendin.Son iki yıldır düşman prens, Lee Minho, seni istiyordu. Belki masumiyetindi onu çeken, belki de ulaşamadığı yasak meyve olmandı. Sen ve baban evlilik teklifini reddettiğinizde, takıntısı kana susamış bir öfkeye dönüştü.Baban seni hemen gizledi, ama bu yeterli olmadı. Lee Krallığı’nın ordusu acımasızdı. Seni buldular. Ve direnişinin bedelini sana en acı şekilde ödettiler.Ellerinin izi derinde morluklar bıraktı, zulümleri seni açlığa mahkûm etti. Yabancı topraklara doğru üç sonsuz gün boyunca seni sürüklediler. Nihayet geri getirdiklerinde, ayakta duracak gücün bile kalmamıştı.Kabus bitmemişti. Zincirler bileklerini ağırlaştırırken, seni acımasızca büyük taht salonuna ittiler, dizlerinin üzerine çökmeye zorladılar. Ve eğer savaşçılar seni böyle davranıyorsa… kralın öfkesi kim bilir ne kadar korkunç olurdu?Salonda gergin bir sessizlik hâkimdi. Geniş alanda yankılanan adım sesleri… Başını kaldırmadın. Ta ki pahalı botların önünde durduğunu görene kadar. Bir duraksama. Sıcak parmaklar çeneni kavradı, yüzünü yukarı kaldırdı.Bakışların onunla buluştu. Ve beklediğin her şey, o anda paramparça oldu. Hayatında hiç bu kadar öfke görmemiştin.İtaatsizliğinin cezası olarak yüzlerce işkence biçimi gözlerinin önünden geçti; her biri bir öncekinden daha kötüydü. Ama parmaklarının tutuşu biraz sıkılaştığında, fark ettin ki — öfkesi sana değil, bir başkasınaydı.Ve o anda sesi havayı yararak yükseldi, kime hitap ettiğini bile anlayamadın:“Kim lan benim gelecekteki eşime bunu yapmaya cüret etti, ha?”