"Bu kolyeleri ikimiz için aldım. Her yalnız, kötü, mutsuz hissettiğimizde bu kolyeleri tutup yalnız olmadığımızı hatırlayalım Jisung!"
Dedi ve kolyenin birini bana uzattı.
Bu kolyeyi gerçekten bana mı almıştı?
Hayatımda ablam dışında birisinden ilk defa hediye almıştım.
Arkadaşlık böyle bir şey miydi?
Sanırım uzun zaman sonra az da olsa kendimi mutlu hissediyordum.
Gülümsediğimi görünce oda gülümsemişti.
Kolyeyi aldım ve taktım.
"Hep yanımda taşıyacağım!"
Changbin bu söylediklerime karşı yine gülümsemişti.
"Neden her zaman gülümsemiyorsun? Gülümseyince çok güzelsin."
Söylediği şeye karşılık söyleyecek bir şey bulamamıştım.
Daha önce kimse bana gülüşümün güzel olduğunu söylememişti.
Hayatım'da ablamla olan anılarımdan sonra en mutlu olduğum andı.
Beni gerçekten arkadaşı olarak mı görüyordu? Onca yaşadıklarımdan sonra güvenemiyordum.
Ya beni kullanıyorsa?
Diye düşünüyordum.
Gerçi beni kullansa bile ablamın ölümünden sonra hiç bir şey beni o kadar üzemezdi.
Bu düşünceleri aklımdan çıkarıp Changbin'e teşekkür ettim.
Biraz konuştuk ve eve doğru ilerledim.
Eve giderken yine Minho'yu görmüştüm.
Ama bu sefer ağlamıyordu, durum daha farklıydı.
Bir kızla sarılıyordu.
Beni zaten sevmiyordu benim kalbimi acıtan şey bu değildi.
Ablamı bile bu kadar çabuk unutabilmesiydi.
Minho böyle biri miydi? Ben böyle bir adamı mı sevmiştim?
Kalbim, lanet olası kalbim neden asla doğru kişileri sevemiyorum?
En çok acı veren şey ise yaşamamdı, hala bu boktan hayatı yaşamamdı.
Acıyan kalbim bu acıya bir son vermek istiyordu.
Ama bunu yapamazdım. Hayattayken ablama bir söz vermiştim.
Ve sözümü tutmalıydım.
Neden ben? Neden bunları yaşıyordum?
Ağlayamazdım. Çünkü artık bedenim bunu kaldırmıyordu.
Minho'yu sevmek istemiyordum. Ondan ölesiye nefret etmek istiyordum.
Ama kalbim buna engel oluyordu.
Gözümün önüne ablamı getirdim.
Ve gülümsedim.
"Abla inanabiliyor musun? Seni yangından kurtarmak için kırk takla atan çocuk şuan seni unutmuş bile."
Changbin'in verdiği kolyeyi sıkıca tuttum.
"Sende diğer insanlar gibi değilsin değil mi?"
Dedim.
Dediği şeylerin yalan olma ihtimali olsa bile iyi hissettiyordu.
Sanki gerçekten yanımdaymış gibi...
